گاهی چه نعمتیه این آلمایزر   داستان کوتاه و آموزنده : آلمایزر   

     منوچهر ارغواني - چمدونش را بسته بودیم، با خانه سالمندان هم هماهنگ شده بود، کلا یک ساک داشت با یه کتاب دعا، کمی نون روغنی، آبنات، کشمش؛ چیزهایی شیرین ، برای شروع آشنایی.

گفت: «مادر جون، من که چیز زیادی نمی‌خورم، یک گوشه هم که نشستم، نمیشه بمونم، دلم واسه نوه‌هام تنگ میشه!»

 

گفتم: «مادر من، دیر میشه، چادرتون هم آماده ست، منتظرن.»

 

گفت: «کیا منتظرن؟ اونا که اصلا منو نمیشناسن! آخه اون جا مادرجون، آدم دق می‌کنه‌ها، من که اینجا به کسی کار ندارم. اصلا، اوم، دیگه حرف نمی زنم. خوبه؟ حالا میشه بمونم؟»

 

گفتم: «آخه مادر من، شما داری آلزایمر می‌گیری، همه چیزو فراموش می‌کنی!»

 

گفت: «"مادر جون، این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم، قبول! اما تو چی؟ تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترم؟!»

 

خجالت کشیدم! حقیقت داشت، همه کودکی و جوونیم و تمام عشق و مهری را که نثارم کرده بود، فراموش کرده بودم.

 

 اون بخشی از هویت و ریشه و هستیم بود، راست می‌گفت، من همه رو فراموش کرده بودم! زنگ زدم خانه سالمندان و گفتم که نمی‌ریم. توان نگاه کردن به خنده نشسته بر لب‌های چروکیده‌اش رو نداشتم. ساکش رو باز کردم، کتاب و نون روغنی و همه چیزهای شیرین دوباره تو خونه بودن!

 

آبنات رو برداشت و گفت: «بخور مادر جون، خسته شدی هی بستی و باز کردی.»

 

دست‌های چروکیدشو بوسیدم و گفتم: «مادر جون ببخش، حلالم کن، فراموش کن.»

 

اشکش را با گوشه رو سری‌اش پاک کرد و گفت: «چی رو ببخشم مادر، من که چیزی یادم نمی‌یاد، شاید فراموش می‌کنم! گفتی چی گرفتم؟ آلمایزر؟!»

 

                                                  در حالی که با دستای لرزونش، موهای دخترم را شونه می‌کرد، زیر لب می‌گفت: «گاهی چه نعمتیه این آلمایزر!»

 

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    بیاری اهورامزدا
    عجب روزگاری است
    باپیدایش وظهور خانه ءسالمندان همه چیزدگرگون شده:عاطفه -عشق -محبت وهرآنچه وجود آن درخانه میتواند یادآورخاطره وعذاب دهنده باشدجمع آوری وبایک چمدان پول بهمراه پدران ومادران سالخورده که ازتوقعات مهر وعاطفه فرزندی دست شسته اندخاموش روانه خانه جدیدمی شوندودرآنجاچشم بدردرانتظارروز موعود وسرویس جدیدبرای نقل مکان به خانه ابدی می مانند.اینست ره آورد تمدن ونظم نوین جامعه -دل خوش دار

  • مهمان - مهمان

    متن بسیار خوب و آموزنده ای بود ای کاش فقط خواننده نباشیم بازم ممنون منوچهر عزیز

  • مهمان - مهمان

    بسیار آموزنده بود. دست مریزاد.

  • مهمان - مهمان

    [EMAIL]sohrabakhtari@yahoo.com[/EMAIL][I]بسیار آموزنده بود.[/I]دست مریزاد.

  • مهمان - مهمان

    دروربرنیک اندیشان وخیرانی که به پیروی از گاتاهاوآموزه های زرتشت جوشبختی خودرا در آرامش وآسایش دیگران میدانندودرراه رسیدن به آن از گذشت جان ومال ابایی ندارند
    بیاری اهورامزدا
    چه نیکو خواهد بود که عنوان خانه سالمندان به (آرامش کده -درماندگان وبی کسان سالمند)جابجا وباحمایت مالی ومعنوی خود ودیکر نیک اندیشان وقف وباواگذاری مسئولیت واداره آن به انجمن ها وموسسا ت مددکاران اجتممایی شالوده زندگی آرامش بخش انسانهای بی پناه فراهم ودرسایه یک جامعه آرمانی گاتایی درخوشبختی وشادمانی زیست نمائیم .ایدون باد.












































    9

فرتوری از نگارخانه

atashafrozisalno3_20100323_776998787606.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2