ما در ساخته هایی که خود می سازیم  زندگی می کنیم
داستان کوتاه : نجار پیر   

   منوچهر ارغوانی - نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده میکرد . یک روز او با صاحب کار خود موضوع را درمیان گذاشت .

پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند .

صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرفکند، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد .
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواستموافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد .


نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود . پذیرفتن ساخت این خانه برخلاف میل باطنی او صورت گرفته بود . برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد .

او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد . صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد .

زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!

نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد .

در واقع اگر او میدانست که خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتری برای ساخت آن بکار می برد و تمام مهارتی که در کار داشت برای ساخت آن بکار می برد . یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد .

این داستان ماست .

ما زندگیمان را میسازیم . هر روز میگذرد . گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم .

 اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم . فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم ، ممکن نیست .

شما نجار زندگی خود هستید و روزها ، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود . یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود .

مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید.

 

برگرفته از موفقیت

 

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    بسیار داستان جالبی بود

  • مهمان - مهمان

    آقای ارغوانی بنده تا حدودی با شما موافق هستم اینکه : ای برادر تو همه اندیشه ای ما بقیه استخوان و ریشه ای گر بود اندیشه ات گل گلشنی ور بود خار در گلخنی و یا اینکه : میوه و گل چیست جان ریشه است جان پاک هر تنی اندیشه است . باور ها و اندشه ها شرط لازم هستند اما کافی نیستند ، چرا که هر فرد در بدو تولد بدون اینکه خودش بخواهد بدون انتخاب خودش درخانواده و یا در جامعه ای متولد می شود که تمام تربیت نوزادی و جوانی اش تحت تاثیر این جامعه است واین جامعه نقش عمده در تربیت او دارند اگر در افعانستان متولد شود تحت تاثیر محیط اجتماعی او و اگر در مثلا در سوئد متولد شود تحت تاثیر شرایط محیطی خودش و امکانات محیطی و آموزش و فرهنگ آنجاست ، اگر چه خودش نقش دارد اما حق انتخاب او در این دو محیط متفاوت خواهد بود اکر جامعه مریض احوال باشد او تربیتی مریض گونه و یا بر حسب حانواده که آن خانواده هم تحت تاثیر جامعه است مرد سالار و یا دیکتاتور و یا مذهبی و یا عیر مذهبی و... هرچه جامعه او را تغذیه کند بار می آید . پس باید نقش جامعه که بسیار بسیار نقش اساسی دارد توجه داشت و در اصلاح آن کوشید و یا نقد کرد تا جز که خانواده هست و تحت تاثیر کل است با اصلاح کل راه درست و یا حق انتخاب بهینه را به خانواده داد و الی تکیه تنها روی فرد و فریت انسان آب در هاون کوبیدن است . پیروز و پر تلاش باشید .

  • مهمان - مهمان

    داستان قشنگی بود.منم با اقا فرشید موافقم.واقعا معجزه بزرگی هستش که یه نفر خودشو توی جامعه بیمار گونه خوب بالا بیاره.اما هیچ وقت واسه این معجزه دیر نیس کافیه خودمون کمی بخوایم.

فرتوری از نگارخانه

tirganl90shiraz17_20110703_666700832592.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2