منوچهر ارغواني - هفتم آبان سال ١١٩٩ ایرانی برابر با ٢٩ اكتبر سال ٥٣٩ پیش از زایش (میلاد) یا ٢٥٤۹ سال پیش در چنین روزی، كورش بزرگ پس از گشودن دروازهی شهر بابل، اندر آن شهر باشكوه و بسیار كهن شد.
مردم بابل گمان میكردند كه اكنون با چپاول، كشتار و دست درازی به جان، دارایی و زنانشان روبرو خواهند شدو سپس فرمانروایی زورگو و ستمگر بر آنان شهریاری خواهد كرد، لیكن كورش بزرگ و سربازانش نه تنها چنین نكردند بلكه او فرمان آزادی و برابری برای همهی تودهها را بيرون داد وآن را بر روی پلمهی (لوح) استوانهای جاودان كرد.
فرمانی كه در سال ١٩٧١ زایشی (میلادی) از سوی سازمان هَميو پاترمان (سازمان ملل متحد) همچون نخستین بیلهی (منشور) آزادی مردم در جهان شناخته شد.
کوروش بزرگ پیرو آیین زرتشت بود ولي به خدای بابلیان ارج نهاد و به زيگورات مردوک رفت و در همان پرستشگاه تاج گذاری کرد. با این كار هم آزادی انديشه، باور و كیش را گرامی داشت و هم سازش (صلح) اُ دوستی خود را به بابلیان نشان داد.

چرا روز پاترمی (ملی) يا روز ایران؟
در همهی جهان مردم هر كشوری روز بنیاد یا روز خودسری (استقلال) كشورشان را روز پاترمی (ملی) آن كشور مینامند اُ آن روز را جشن میگیرند.
شوربختانه ما ایرانیان هرگز روز پاترمی (ملی) نداشتهایم اُ شايد هيچگاه هم به روز پاترمی (ملی) نمیانديشيم. چرای آن بيشتر به پس از شكست ايران به دست تازيان برمیگردد، كه با كم رنگ كردن ميهن پرستی در دل مردم همراه بود اُ سرانجام جايگزين شدن آن با پیورزیها (تعصبات) اُ ياوهها (خرافات) در درازای زمان بوده است.
به هر روی، كوروش بزرگ بنیاد گذار كشور ایران بود، از این روی سنجيده است كه فراكان (مبداً) پدید آمدن ایران را كه همزمان با تاج گذاری او در ٢٥٤٨ سال پیش است را روز پاترمی (ملی) ایران دانست. پس میتوان این روز را هم روز كورش بزرگ اُ هم روز پاترمی (ملی) ایران نام گذاری كرد.
جا دارد گفته شود جشن پاترمی (ملی) ايران، بيشتر برای بيدار كردن سُهش (حس) ميهن پرستی دانست.

نكتههای برجستهی بیلهی (منشور) كورش بزرگ:
آزادی همهی زندانیان یهودی اُ آزادی انديشه، باور اُ كیش در شاهنشاهی (امپراتوری) او.
آزادی همهی بردهها. كورش بزرگ هاتا (حتا) در جنگهای خود هرگز برده یا دستگیر جنگی نمیگرفت.
برابری برای همه از هر نژاد اُ تیره اُ گُن (جنس) در همهی زمینههای چپیرهای (اجتماعی) در شاهنشاهی (امپراتوری) او.

سخنی دربارهی كورش بزرگ بنیاد گذار شاهنشاهی (امپراتوری) ایران بزرگ:
كورش بزرگ، کشورهای شکست خورده را وادار به فرمان برداری نمی کرد. آنان می توانستند فرمانروای خود را خود برگزینند، كه نام آن شَهرَپ بود. واژهی ساتراپ، یونانی شدهی واژهی شَهرَپ پارسی است.
در شاهنشاهی ایران بزرگ، شَهرَپها دارای آزادی گزینش بودند، كه امروزه نمونهی آن را در هَميوستانهای آمريكا (ایالات متحده آمریكا) میبینیم.
هوشمندی کورش بزرگ برآیند آمیختگی دو تیرهی بزرگ آریایی، پارس اُ ماد {ماد = آذریان اُ کُردان} بود. آمیختگی این دو تیره ایران بزرگ را ساخت، کورش بزرگ را پدید آورد اُ در كارنامهی جهان شگفتی آفرید. این آمیختگی پارس اُ ماد یا پارس اُ آذری اُ كُرد اُ همچنين دیگر تیرههای ایرانی هرگز جدا شدنی نیست اُ یک پارچگی این بوم را در پناه خود دارد.
در اين راستا :
نوروز در كنار آرامگاه كورش در پاسارگاد
تاریخچه منشور فرمان کوروش کبیر
'منشور حقوق بشر کوروش' به ایران رسید
انتشار كاملترين ترجمه متن منشور کوروش

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان