پوپایی و تازه شدن جهان، فرشکرد - بخشی از فرجام شناسی زرتشتی   آتش سوزنده یا فروغ اهورایی؟  

     دکتر فرهنگ مهر - داوری همگانی، و آزمایش های سخت، متضمن عذاب جسمانی، که در کتاب های پهلوی به آن اشاره شده است،

در گاتاها، از آتش اهورایی سخن رفته است که در روز داوری همگانی به کار میرود. این آتش اهورایی با آتش مادی تفاوت دارد. آتش اهورایی، نوری است که در دل هر اشویی میدرخشد. باید به یاد آوریم که: «خداوند، نور و روشنایی بیکران است و در پرتو این روشنایی است که کرده ها سنجیده میشود».


«
اشاره گاتا به آزمایش آتش اهورایی، همان آزمایش با قانون اشا است» که کارنامه ی اعمال را رو میکند «طبق نوشته ی گاتاها، قانون اشا است که کارنامه اعمال آدمی را رو میکند». آتش مادی میسوزارند، آتش معنوی شادی به نیکوکار نمیدهد. بنابراین هرجا آتش اهورایی، در گاتاها به کار رفته، باید آن را به معنای روشنایی و بینش دانست.

 

 اشو زرتشت، اعلام میدارد که هر اندازه مهر و فروتنی (آرمئیتی) و داد در جویندگان حقیقت بیشتر شود، در پیمون راه اشا استوارتر میشوند و آتش اهورایی خرد(وهومن)، پاداش آنان را میدهد.


روشن است که،«آتش اهورایی خرد نمیتواند بسوزاند.ولی، میتواند روشنایی و آگاهی بخشد».

دستور دالا در این باره زیبا میگوید: « روشنایی در هر جلوه ای، خواه آتش اجاق خانه یا درخشندگی مطبوع خورشید در آسمان لاجوردی یا تابش نقره فام ماه در فضا، یا برق چشمک زن ستارگان در فلک دوار، یا شکل های دیگر انرژی که هستی بخش آفرینش اند، نمادی از اهورامزدا هستند.


شگفت آور نیست که اشو زرتشت پیامبر ایران باستان، آتش را نماد مقدس دین و روشنایی اهورایی خداوند دانسته است.


قدرت آتش اهورایی در راستی است و نه در سوزاندن، در گاتاها به کرات و در ارتباط با موضوعات مختلفف به آتش اهورایی «مینیو اثراش» و نیز به آتش درونی، اشاره شده است.


آتش در دین زرتشت و دیگر ادیان نشانی از خداست.


در انجیل مسیح آمده است « خدای ما آتش در حد کمال خود است»، در قران آمده است: خداوند نور آسمان ها و زمین است» در سنت کلیمی، در وحی کوه سینا، خدای یهود (یهوه) در آتش در بالای کوه سینا ظاهر شد و دود آن آتش، همانند آتش کوره بالا رفت و همه ی کوه به شدت لرزید.


البته در هیچ یک از این دین ها پیامبر خدا را ندیده است.


«
آتش شعله ور در گاتاها، اشاره به روشنایی است که بر روی اعمال افراد میتابد و خوب و بد، آنگونه که هست افشا میشود و آن وقت هر فردی نتیجه اعمالش را طبق قانون اشا/راستی میبیند».



«
در کتاب های پهلوی از آتش اهورایی هم تعبیری ناروا شده است» و به گفته ی آن ها در روز داوری نهایی و همگانی، رودی از فلزات سوزان و جوشان شُتروان جاری میشود و همه، خواه نیکوکار یا گناهکار، باید از آن عبور کنند. نیکوکاران، سوزش حرارت را احساس نمیکنند ولی گناهکاران رنج برده در سوزش آتش، پاک خواهند شد و پس از آن به بهشت میروند. در بهشت، آنان نیز از شادی و جاودانگی بهره مند میشود.(که به واقع به هیچ روی با روح گاتایی سازگار نیست).


برخی از متون پهلوی مدعی شده اند که، جنایتکاران و بدکاران سهمناک مانند آژی دهاک و افراسیاب به صورت دیو یا اهریمن درآمده و با پیروزی کامل خوبی بر بدی به کلی نابود خواهند شد.

 دینکرد میگوید که همه ی گناهکاران خواه بزرگ یا کوچک، پس از دیدن کیفر در آتش شُتروان، پاک و منزه میشوند و به بهشت میروند. بدیهی است که این عقاید را، باید در نظرات شخصی نویسندگان این کتاب ها و یا مکتب هایی که به آنها وابسته بوده اند دانست.


همانطور که اشاره کردیم، تناسخ در سنت زرتشتی نیست. با صراحت در گاتاها، در مورد پاداش و پادافره و عدم اشاره به تناسخ، باید تناسخ را از نظر دین زرتشتی مردود دانست

 

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    درود فراوان به نویسنده گرامی ممنون خیلی زیبانوشته شده

  • مهمان - مهمان

    بیاری اهورامزدا.
    برداشت جامع وخردمندانه ای ااست.امید که زنگار آموزه های خرافه پرستی ازجامع بشری رخت بربسته وانسان هادرکمال عقل وخرد درسازندگی وسادی وآرامش جهان اهورائی همگام و پایدارباشنذ. ایدون باد.

فرتوری از نگارخانه

geshte92cham16_20140206_614524167217.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2