در آيين زرتشت ، خداوند كسي را كه در انديشه و كردار دوست او باشد دوست مي دارد  جهانبيني زرتشت

رزيتا آريايي نژاد - نگرش زرتشت به جهان هستی نگرشی بر بنيان خرد است و بر اين پايه می توان جهان بينی او را  «جهان بينی خرد گرا» يا  «جهان بينی علمی» ناميد. براين بنيان حتا «دين » نيز عين «دانش» است و اين گونه تعريف می شود.

«دين يا دئنا يعنی تجزيه و تحليل درونی پديده های هستی بر پايه خرد و با آزادی کامل و بر اين بنيان انسانی، دين دار است که می بيند، می انديشد ، پرسش می کند ، تجزيه و تحليل می کند و سر انجام به کمک انديشه نيک و در راستای اشا ، آزادانه راه خود را بر می گزيند .»

زرتشت آن گونه که خود نيز در گات ها بيان می کند خداوند جان و خرد را نيز با ياری نيروی خرد و انديشه شناخته است .در اين مورد برای نمونه در گات ها، يسنا ، هات 31، بند 8، می خوانيم :

 

« ای مزدا ، هنگامی که با ياری انديشه خويش ، تو را سر آغاز و سرانجام هستی و سرچشمه منش نيک شناختم و آن گاه که تو را با چشم دل ديدم ، دريافتم که تويی آفريدگار راستين اشا و داور کردارهای جهانيان »

 

در برابر اين تعريف ، تعريف ديگری از دين نيز در بين ملل و مذاهب ديگر پذيرفته شده است که بنيان آن بر وحی استوار است :

«دين مجموعه ای از دستورات و فرائض است که از سوی خدا به پيامبر وحی می شود و پيامبر به اذن خدا اين دستورات و فرائض را برای سعادت و رستگاری بشر به او ابلاغ می کند . »

آيين جهانی زرتشت :

زرتشت ، خود انگيزه اش را برای پيام آوری ، نتيجه واکنشی طبيعی و منطقی در برابر آشفتگی ها و نا هنجاری های شديد جامعه می داند . آيينی که او بنيان نهاد ، پاسخی به نياز ها و مشکلات مردم و درمانی بر دردهای کهنه آن ها بود . آيينی  که زرتشت پرچم آن را در جهان بر افراشت پس از گذشت سده ها به همان تازگی روز نخست ، امروز نيز به بهترين شيوه و با رسايی تمام نه تنها شاهراه سرافرازی را در پيش پای هم ميهنان ايرانی خود می گشايد بلکه با بينشی گسترده و انديشه ای جهانی ، سربلندی و خوشبختی همه جهانيان را خواستار است و دست مهر و دوستی خويش را به سوی همه مردمان گيتی دراز می کند و خواهان است در راهی  که پيش روی آن ها گشوده است ، همراه  و هميارش باشند .

ايرانيان نيز با هر دين و آيينی ، زرتشت را به عنوان يک ايرانی انديشمند و پيشرو و يک خردورز راهنما با تمام وجود دوست می دارند و آيينش را ارج می نهند.

رابطه خداوند و انسان در آيين زرتشت :

در آيين زرتشت ، خداوند يگانه هستی بخش انسان را به ويژه اگر پيرو راستی باشد « دوست » خود می داند . از اين ديدگاه نه تنها اهورای مهربان ، جبار و مکار نيست و انسان را بنده ، عبد و عبيد خود نمی داند و رابطه بندگی و بردگی بين خود و او برقرار نمی کند بلکه انسان را دوست ، يار و همکار خود دانسته و دوستان خوب خود را از داده های اهورايی چون نيک انديشی ، توانگری ، رسايی و پايندگی بهره مند خواهد ساخت. بر اين پايه انسان خوب ، بنده نيست بلکه دوست خوب خداست .در اين مورد در گات ها ، يسنا، هات 31 ، بند 21 می خوانيم :  

خداوند جان و خرد از رسايی ، جاودانگی ، راستی ، توانايی و نيک انديشی خود به کسی خواهد بخشيد که در انديشه و کردار ، دوست او باشد . »

 

از ديدگاه زرتشت ، با چشم دل خداوند را در همه جا می توان ديد .از اين روی برای پرستش آفريدگار يکتا، سوی يا جهتی خاص متصور نيست . از اين ديدگاه سوی پرستش ( قبله ) روشنايی و پاکی است و فروغ هستی بخش يگانه در هر کجا که نور و روشنايی و پاکی باشد ، دل های پاک و نورانی را به سوی خود فرا می خواند .

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    به نام دادار در مقاله ائی خواندم اسلام پیروان زرتشت را کافر میداند میخواستم به عنوان یک مسلمان اعلام کنم که نه تنها پیروان این دین الهی را اسلام کافر نمیداند بلکه برای تمام دینهای الهی ارزش قائل میباشد منظور از کفار انسانهای بدون مذهب میباشد والا سخن زرتشت با محمد هیچ تفاوتی نداشته

فرتوری از نگارخانه

sedrehposhidini89yazd59_20100716_449804524.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2