در آيين زرتشت ، خداوند كسي را كه در انديشه و كردار دوست او باشد دوست مي دارد
رزيتا آريايي نژاد - نگرش زرتشت به جهان هستی نگرشی بر بنيان خرد است و بر اين پايه می توان جهان بينی او را «جهان بينی خرد گرا» يا «جهان بينی علمی» ناميد. براين بنيان حتا «دين » نيز عين «دانش» است و اين گونه تعريف می شود.
«دين يا دئنا يعنی تجزيه و تحليل درونی پديده های هستی بر پايه خرد و با آزادی کامل و بر اين بنيان انسانی، دين دار است که می بيند، می انديشد ، پرسش می کند ، تجزيه و تحليل می کند و سر انجام به کمک انديشه نيک و در راستای اشا ، آزادانه راه خود را بر می گزيند .»
زرتشت آن گونه که خود نيز در گات ها بيان می کند خداوند جان و خرد را نيز با ياری نيروی خرد و انديشه شناخته است .در اين مورد برای نمونه در گات ها، يسنا ، هات 31، بند 8، می خوانيم :
« ای مزدا ، هنگامی که با ياری انديشه خويش ، تو را سر آغاز و سرانجام هستی و سرچشمه منش نيک شناختم و آن گاه که تو را با چشم دل ديدم ، دريافتم که تويی آفريدگار راستين اشا و داور کردارهای جهانيان »
در برابر اين تعريف ، تعريف ديگری از دين نيز در بين ملل و مذاهب ديگر پذيرفته شده است که بنيان آن بر وحی استوار است :
«دين مجموعه ای از دستورات و فرائض است که از سوی خدا به پيامبر وحی می شود و پيامبر به اذن خدا اين دستورات و فرائض را برای سعادت و رستگاری بشر به او ابلاغ می کند . »
آيين جهانی زرتشت :
زرتشت ، خود انگيزه اش را برای پيام آوری ، نتيجه واکنشی طبيعی و منطقی در برابر آشفتگی ها و نا هنجاری های شديد جامعه می داند . آيينی که او بنيان نهاد ، پاسخی به نياز ها و مشکلات مردم و درمانی بر دردهای کهنه آن ها بود . آيينی که زرتشت پرچم آن را در جهان بر افراشت پس از گذشت سده ها به همان تازگی روز نخست ، امروز نيز به بهترين شيوه و با رسايی تمام نه تنها شاهراه سرافرازی را در پيش پای هم ميهنان ايرانی خود می گشايد بلکه با بينشی گسترده و انديشه ای جهانی ، سربلندی و خوشبختی همه جهانيان را خواستار است و دست مهر و دوستی خويش را به سوی همه مردمان گيتی دراز می کند و خواهان است در راهی که پيش روی آن ها گشوده است ، همراه و هميارش باشند .
ايرانيان نيز با هر دين و آيينی ، زرتشت را به عنوان يک ايرانی انديشمند و پيشرو و يک خردورز راهنما با تمام وجود دوست می دارند و آيينش را ارج می نهند.
رابطه خداوند و انسان در آيين زرتشت :
در آيين زرتشت ، خداوند يگانه هستی بخش انسان را به ويژه اگر پيرو راستی باشد « دوست » خود می داند . از اين ديدگاه نه تنها اهورای مهربان ، جبار و مکار نيست و انسان را بنده ، عبد و عبيد خود نمی داند و رابطه بندگی و بردگی بين خود و او برقرار نمی کند بلکه انسان را دوست ، يار و همکار خود دانسته و دوستان خوب خود را از داده های اهورايی چون نيک انديشی ، توانگری ، رسايی و پايندگی بهره مند خواهد ساخت. بر اين پايه انسان خوب ، بنده نيست بلکه دوست خوب خداست .در اين مورد در گات ها ، يسنا، هات 31 ، بند 21 می خوانيم :
خداوند جان و خرد از رسايی ، جاودانگی ، راستی ، توانايی و نيک انديشی خود به کسی خواهد بخشيد که در انديشه و کردار ، دوست او باشد . »
از ديدگاه زرتشت ، با چشم دل خداوند را در همه جا می توان ديد .از اين روی برای پرستش آفريدگار يکتا، سوی يا جهتی خاص متصور نيست . از اين ديدگاه سوی پرستش ( قبله ) روشنايی و پاکی است و فروغ هستی بخش يگانه در هر کجا که نور و روشنايی و پاکی باشد ، دل های پاک و نورانی را به سوی خود فرا می خواند .

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان