از یک واقعه تاریخی درس بگیریم    

برگی از تاریخ -  غیرانتفاعی نشدن مدارس انجمن نوشته توسط کیقباد بهدین     کیقباد بهدین - در سال 1374، یکی از همکیشان که دبیر بازنشسته هستند پس از مراجعات مکرر به ادارات آموزش و پرورش، مجوز تاسیس دبیرستان غیرانتفاعی دخترانه دریافت می کنند. ایشان همزمان با دو تن از هم دوره ای های خود موفق به این کار می شوند. آن دو تن هم اکنون مجتمع غیردولتی موفقی در سطح تهران دارند.

این همکیش دلسوز تلاش می کند که با توجه به موافقت شفاهی مسوولین وقت آموزش و پرورش برای غیرانتفاعی کردن دبیرستان انوشیروان، انجمن را به این امر متقاعد کند.

نکته: هدف از نگارش این نوشتار یادگیری از تاریخ است نه بررسی و موشکافی کارکرد انجمن وقت یا افراد یا قضاوت درباره آنها. فقط غرض این است که از یک واقعه تاریخی درس بگیریم و اشتباهات را تکرار نکنیم.

لازم به یادآوری ست که مدارس انجمن تا دهه 1350 به صورت ملی (یا به قول امروزی «غیرانتفاعی») اداره می شده است و انجمن کنترل و نظارت خیلی خوبی روی آنها داشته و با به کارگیری بهترین نیروهای انسانی در سطح مدیریت و آموزش از بهترین نتایج در سطح آموزشگاه های تهران برخوردار بوده است.

سال 1374، دوباره این فرصت به انجمن زرتشتیان تهران رو می کند که کنترل مدارس را به دست گیرد و با به کارگیری دوباره نیروی انسانی زبده و دلسوز که عاشق یاد دادن به بچه ها هستند، کیفیت آموزشی مدارس را به سطح عالی بازگرداند. لطفاً به جمله دقت کنید: فرصت به سراغ انجمن می رود و گرنه انجمن به هیچ عنوان نه در سطح کمیسیون مربوطه نه در حد هیات مدیره وقت اصلاً به فکر این مهم نبوده اند.

 این همکیش دلسوز که دارای مجوز تاسیس دبیرستان بوده به جهت آگاهی کارشناسانه از وضعیت نابسامان آموزش و پرورش به ویژه در مدارس دخترانه انجمن، به دنبال افراد حاضر در کمیسیون مربوطه و هیات مدیره انجمن در آن زمان می دود و ثمری کسب نمی کند.

شوربختانه، با توجه به گذشت حدود 17 سال از آن زمان کمی بررسی دشوار است اما چه اسنادی در دست است: یک مصوبه هیات مدیره وقت انجمن وجود دارد که در یک جمله اعلام کرده است که انجمن با غیرانتفاعی شدن مدارس انجمن مخالف است. این جمله را چنین می توان تعبیر کرد که هیات مدیره انجمن علاقه یا توان کنترل دوباره بر روی مدارس را نداشته یا شاید آگاهی لازم برای درک اهمیت آموزش در آینده جامعه زرتشتیان تهران در اکثریت اعضای هیات مدیره وقت انجمن وجود نداشته است.

با توجه به این که صحبت اینجانب با سه تن از اعضای هیات مدیره وقت انجمن به نکته و سخنان شفاف و همخوان نرسید می توان این نکته را افزود که به نظر می رسد کیفیت آموزش مدارس اصلاً برای اکثریت آنها اهمیت نداشته است. پس به بررسی تک تک موارد فوق می پردازیم:

1-     شاید هیات مدیره وقت انجمن به کنترل و نظارت دوباره روی مدارس علاقه نداشته است:

در حالی که عموماً در جامعه های ایرانی، توجه به تحصیل فرزندان از مسایل مهم والدین بوده و هست، کمی بعید به نظر می رسد که اعضای هیات مدیره وقت انجمن به کنترل و نظارت دوباره بر مدارس علاقه نداشته باشند. ممکن است که در آن برهه زمانی، این افراد به سبب مشغولیت های دیگر علاقه خود را نتوانسته باشند بروز دهند. به طور معمول اگر علاقمند بودند و آن زمان نمی خواستند بروز دهند، با مصوبه مخالفت نمی کردند بلکه آن را مسکوت می گذاشتند و به عنوان مثال 6 ماه بعد آن را تایید می کردند. به عبارت دیگر تناقض بین شواهد موجود و عرف جامعه دیده می شود و به سختی بتوان گفت که هیات مدیره وقت برخلاف علاقه خود از غیرانتفاعی کردن مدارس سر باز زده است.

2-     شاید هیات مدیره وقت انجمن توان به دست گرفتن دوباره مدارس را نداشته است:

در 1374 پس از گذشت حدود بیست سال از دولتی شدن مدارس، شاید اعضای هیات مدیره انجمن دیگر تخصص و توان لازم را برای یافتن نیروهای زبده و فرهنگیان برجسته و برنامه ریزی استراتژیک و درازمدت برای بهبود کیفیت آموزش مدارس در خود نمی دیدند. در نیم قرنی که انجمن اداره مدارس را به صورت غیردولتی به عهده داشته، از اسناد و مدارک موجود به خوبی برمی آید که کار در دست افراد کارشناس برون سپاری شده بوده است، اما به نظر می رسد حداقل در سال 1374، انجمن حداقل در زمینه آموزش به برون سپاری امور مدارس به دست عده ای کارشناس حتی از همکیشان، اعتقادی نداشته است. یعنی نه تنها خود توان آن را نداشته است، حتی برای آینده جامعه و برای تحصیل (و در نتیجه درآمدزایی) آینده سازان جامعه حاضر نشده از توان اشخاص دلسوز و کارشناس که خود به رغم حرف و حدیث و مشکلات گوناگون پی گیر آن شده اند، استفاده نماید.

3-     شاید هیات مدیره وقت انجمن برای به دست گرفتن مدارس، از آگاهی لازم برای درک اهمیت آموزش در آینده هر جامعه برخوردار نبوده است:

در حدود یک و نیم قرن است که در کشورهای پیشرفته و حدود 80 سال است که در ایران یکی از اقشار مرفه و نسبتاً مرفه جامعه را کسانی تشکیل می دهند که از تحصیلات عالی و بهتر برخوردار هستند. سالهاست که پژوهشهای گوناگون اقتصاد دانان زبده جهان نشان می دهد که برای بهبود کیفیت هر جامعه، بهترین سرمایه گذاری که از اولویت نخست برخوردار است سرمایه گذاری روی بهبود پرورش کودکان و آموزش کودکان و نوجوانان است.

بدین ترتیب، کمی بعید است که اعضای هیات مدیره وقت انجمن، اهمیت آموزش را درک نکرده باشند اما ممکن است نسبت به درک خود، آگاهی لازم را نداشته اند. به عبارت دیگر، اگر کمی رسانه های وقت جامعه زرتشتیان به این امر می پرداختند یا مدیران و فرهنگیان مدارس پسرانه که همکیش بودند، به هیات مدیره انجمن می رفتند و آگاهی لازم را دوباره در اعضای آن زنده می کردند، شاید امروز مجتمع های پسرانه و دخترانه مدارس غیرانتفاعی انجمن جزو بهترین های تهران بود.

به طور خلاصه، برای بهبود کیفیت آموزشی مدارس انجمن در کنار علاقه افراد برای تغییر، آماده نمودن  خود برای برون سپاری برخی کارها به دست متخصصین و دلسوزان و افزایش آگاهی لازم همه افراد نسبت به اهمیت آموزش شرایط زمینه ای به شمار می آید.  برای حرکت به سوی نمونه های آزموده شده بهترین مدارس کنونی تهران از این به بعد، همت و غیرت مسوولین عالی رتبه زرتشتیان تهران و ایرانیان زرتشتی ست که نقش تعیین کننده خواهد داشت.

 بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

                                              جهان را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    بیاری اهورامزدا.
    بزرکترین اشتباه عدول ازنیت نامه واهداف واقفین وسازندگان مدارس وخصوی سازی مدارس بودکه توسط روسن فکرنمایان متعصب وبی تجربه بوقوع پیوست .
    پارسیان ورهبران خردمند ودوراندیش مادریک قرن پیش بمنظور بالابردن سطح دانش عمومی درایران وروی یک میز نشاندن کودکان اقلیت باجامعه اکثرییت مسلمان وزمینه سازی یک زندگی مسالمت آمیزومشارکت درامورمملکت سرمایه گذاری عظیمی نمودندکه تاریخ نشان داددراهداف خود نیز موفق بودند.تضادها به مرورازبین رفت .بسیاری ازشخصییت برجسته ایران
    تحصیل کردکان انوشیروان -فیروزبهرام وسایرمدارس زرتشتیان بودندوسطح آموزش درمدارسمان بسیاربالابود.
    باخصوصی سازی یابهتربکویم اقلیت سازی چون بواسطه ی پراکندگی تهران وتحمل هزینه بسیارسنگین ایاب وذهاب وتلف شدن چندین ساعت وقت دانش آموزدرترافیک بازهم نتوانستندآمار لازم گسب نمایند ومجبور شدندازارامنه نیز ثبت نام کنند.افت تحصیلی ونزول سطح آموزش آغازشد.
    بجای اینکه فرزندان مادربهتزین سنین زندگی درجامعه اکثریت رشدنمایدوبتواندباجامعه انس والفت داشته باشدتاسن هجده سالگی ازجامعه منزوی وبعدازآن بامشکلات فراوان وارد دانشگاه ودنیای دیگرمی شوندکه در زندکی آینده شان تاثیرفراوان خواهدداشت.

فرتوری از نگارخانه

kaegahertebatbadigaran1_20100528_401311922632.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2