هنگامی كه كوير و آتش و بوم با گذشته پيوند میخورند، جشن پنجی برپا میشود
پنجی مزرا، مزرعهكلانتر، يكی از روستاهای زرتشتینشين كه ويژگیهايش منحصربهفرد است. پنجی مزرا يعنی ورزش و گهنبار و سرور و آواز، پنجی مزرا همه چيز دارد و هيچ كم ندارد.
پنجی مزرا يعنی روزهای داغ و شبهای خنك، يعنی خوابيدن بر پشت بام و بيدار شدن با نوای اوستای دربمهر كه هر بامداد بر بلندگو خوانده میشود. گوشهای از تك تك جشن های بزرگ ايرانيان در اين جشن پيداست.
برافروختن آتشش،فروهر درگذشتگان و نوروز را بهياد میآورد. گردهمایی و آتشافروختنش، ياد سده را زنده میكند و آب پاشيدن در گرمای سوزان يادآور تيرگان است. گهنبارهای خانه به خانهاش، یکدلی و یکرنگی و داد و دهش را نمایان میکند بازیهای ورزشیاش همبستگی را به رخ میكشد.
بايد ببينی، توصيفش سودی ندارد. روستايی كه به همت دهيار، انجمن و اهالی آن با ديگر روستاها تفاوت دارد.
سروسامان يافته و مرتب است.
روستا زنده است و پر رفت وآمد. جشن پنجی به آن حال و هوای ديگری داده. زرتشتيان از سرتاسر جهان در اين پنج روز به اين روستا میروند از شهرهای گوناگون ايران، از آمريكا، كانادا، استراليا و از همه مهمتر خود مزرا. بيشتر باشندگان خود يا پدر و مادر و يا اجدادشان مزرايی هستند اما ديگر همكيشان را هم به نيكی پذيرا هستند.
در اين پنج روز يك دوره پيكارهای ورزشی برگزار میشود و در كنار آن آيين گهنبار خوانی خانهبهخانه برپاست. بهشوند گرمای هوا آب بازی و آب پاشيدن هم در اين روزها بیمناسبت نيست. اما مهمترين آيين اين جشن آتش روشن كردن بر پشت بامها است. كه اين آيين امروزه در آغاز فروردين انجام میشود و شوند آن آگاهی رساندن به همه مردم است كه سال نو فرا رسيده است.
با برافروختن آتش و به پاکی آن سال را آغاز میکنیم و به گرمی آن دست یکدیگر را میفشاریم و با شعلههایش به یاد اهورا هستیم و همانند حرارت و روشناییش یک موجود فرشوکرت در گیتی میباشیم.
آتشافروزی یعنی راستی، زندگی، ناپاکیها را پاک کردن، پیام اهورایی را در دل داشتن، یکرنگ و همازور بودن و ... امروزه این سنت اهورایی با صدای توپ به آگاهی همه میرسد و اينك هم رسانه ها اين كار را بر دوش دارند.
فرتور از منوچهر جمشیدی
برای دیدن ادامه فرتورها کلیک کنید

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان