نامم کیخسرو و منشی انجمن زرتشتیان اصفهانم . شاید خبرهایی را که از این استان برایتان می فرستم خوانده باشید . امروز می خواهم در پس آن خبرهای خوش , درد دل کنم . امیدم آن است که توان راست گفتاری را داشته باشم و از دروندان نباشم .
چه بسیار کسانی را دیده ام که با نیت خیر آمده اند و آنچه را از مال ، اندیشه و کردار خود داشته اند در سینی پاکی گذاشته و به نامگانه همه ی آن کسانی که عزیزترین هایشان بوده اند ، به انجمن ها و نهادهای زرتشتی دهش کرده اند . ولی ... نمیدانم .... آنها چه شد ؟ به کجا رفت ؟ چرا ما هنوز همان که بوده ایم هستیم و نه ، پس هم رفته ایم ؟
دستشان درد نکند آنهایی را که در کار جماعت همت می کنند . مزدا یار و یاورشان باشد و آنها را هم که از میان زندگان رفته اند ، بهشت برین جایگاهشان باشد .
ببینید ما نشسته ایم و زمانه دارد با شتابی بیش از آنکه فکرش را هم بکنیم ، به پیش می رود . یاد دارم روانشاد کهزاد بنشاهی می گفت " شاید تا بیست سال دیگر اثری از زرتشت در میان زرتشتیان نباشد . " آیا پیشنگری آن روانشاد درست بود و هست ؟ ما برای زنده بودنمان چه کرده ایم ؟ هنگامی که همایش انجمن ها و سازمان های زرتشتی است نزدیک به پنجاه شصت گروه گرد آمده و هریک حرف خودمان را می زنیم و خدارا شکر که همه هم حرف های راست و درست و در انتها به قول آن حکایت " بیایید بخش کنیم مال پدر را ...." و باز هرکسی فکر می کند خودش فقط متفکرترین است.
برای بچه هایمان چه می کنیم که توقع داریم فلان کنند و بهمان و فرزندانمان از کجا باید یاد بگیرند که با پدرشان و مادرشان و با خانواده شان چگونه باید رفتار کنند ؟ کجا به آن ها یاد داده ایم ، محبت کردن را و دوستی را که حالا توقع داریم عاشق و کشته مرده دینشان باشند . کجا آمده ایم و گفته ایم ما که در سفره مان نان زیاده تر از شکم های قلمبه خودمان داریم به همدین و همسایه گرسنه مان هم نانی بدهیم که فرزندمان هم یاد بگیرد و یاور جماعت باشد .
همه دنیا دارد شیوه های کهنه و نادرست را بدون برهم زدن نظم جاری ، دگرگون می کند . ما چه ؟ ما هنوز نمی دانیم نیاز به هدف و برنامه داریم . آخر مدیریت که کشکی نیست . علم است . هنر است . هرکسی که دکتر و مهندس شد که مدیر نیست . برای چرخاندن گردونه این اجتماع نیاز به آموختن و بیشتر آموختن است . کدام یک از ما مدعی این حرف است ؟ اگرهست بیاید و دلیل بیاورد .
می نشینیم حرف می زنیم و بدون آنکه امکان سنجی کنیم ، عمل می کنیم و نتیجه اش آن است که این همه خرج کردیم و این همه دانا داریم ولی هنوز نه یک مرکز فرهنگی درست و حسابی داریم و نه چهارتا کتاب درسی بدرد بخور و نه لااقل جایی برای آنکه از شدت درد فریاد بزنیم و کسی یقه مان را نگیرد .
افسوس بر کار بزرگی که خیراندیشان مان کردند و این همه سالن و ساختمان و بنا و یادبود ساختند ولی یک نفر پیدا نشد تا آن" ساختمان فرهنگ " را بسازد و دلم می سوزد که برای یاد دادن همین چهار کلمه درس دینی به فرزندانمان هم باید چه عذاب و چه دربدری که بکشیم و چه راحت و بی خیال رنج و درد سه هزار و خورده ای ساله را پدران ما کشیدند ، در تودرتوی هیاهوی قرن بیست و یکم ، به خاک بسپاریم .
مرا فراموش کنید ولی آنچه گفتم را نه . خداوند مرا هم از آمرزیدگان و آمرزش کرداران قرار دهد .
به روز فرخ خور(خیر) و آبان ماه 3746 زرتشتیان برابر با یکشنبه 5 آبان 1387 خورشیدی
کیخسرو توکلی
اصفهان

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان