خوشبختی از آن چه کسی است؟
کیقباد بهدین - در پی دهش یک یا چند نیک اندیش تالار دبستان گیو مرمت می شود. دبستان گیو تحت مالکیت انجمن زرتشتیان تهران است که هم اکنون منطقه 6 آموزش و پرورش تهران به عنوان مستاجر از آن استفاده می کند.
یک نگاره فروهر بدون هماهنگی با مدیر دبستان در این تالار شکل می گیرد و مدیر دبستان در اسرع وقت این نگاره را از تالار پاک می کند. واکنش شدید اجتماع در پی این قضیه پدید می آید:
همکیشانی که در دبستان گیو به نوعی با این کار مرتبط بوده اند خود راساً علاوه بر این که با مدیر دبستان گفتگو کرده، سعی می کنند وی را متقاعد نمایند، بلافاصله به نامه نگاری با همه مسوولان اجتماعی و مردمی دست می زنند و با استفاده از شبکه اجتماعی هازمان زرتشتی تلاش می کنند ضمن آگاه سازی اندیشه جمعی، احساسات آنها را برانگیخته کنند.
پرسش: آیا اگر انجمن زرتشتیان تهران به اندیشه گروهی هازمان زرتشتی بی اعتنا نبود و با آگاهی رسانی شفاف و درست همه اطلاعات را در اختیار جامعه می گذاشت، اصلاً دهشمندی حاضر می شد تالار مورد استفاده مستاجر را رنگ بزند؟ فراموش نکنید که تالار منور آبادیان دبیرستان انوشیروان جی تا تا هنوز به روی جوانان زرتشتی مگر در موارد خاص بسته است.
اندیشه گروهی
اندیشه گروهی همان چیزی ست که در فارسی امروز تحت عنوان« افکار عمومی» از آن یاد می کنند. اندیشه گروهی یک جامعه بر پایه اطلاعاتی که عمدتاً از طریق شنیداری و غیر مستند به آگاهی اکثریت افراد جامعه می رسد شکل می گیرد. آنچه مسلم است همه افراد جامعه نمی توانند شاهد رخداد وقایع، قراردادها، تصمیم گیری ها و کلاً همه حقایق جامعه باشند. به عنوان مثال من نمی توانم سر جلسه انجمن زرتشتیان تهران حاضر باشم. یا روال کارها و پی گیری های نماینده مجلس را درباره مشکلات جامعه به چشم خودم پی گیری کنم. پس اندیشه من درباره ارگانها یا افراد چگونه شکل می گیرد؟
بدیهی است که کسی نمی تواند بگوید:« من هیچ فکر یا ایده یا نظر خاصی درباره این ارگانها و افراد ندارم.» اگرچه می تواند ازابراز فکر و اندیشه خود سرباز زند. تک تک ما بر پایه اطلاعاتی که به صورت اخبار از وب سایتهای گوناگون یا رسانه های چاپی می خوانیم زمینه ای را برای اندیشیدن درباره کارکرد انجمن ها و افراد در فکر آماده می کنیم.
یک سری شنیده ها از سایرین منبع تکمیلی اطلاعات ما خواهد بود. کمتر در بین ما کسی پیدا می شود که اگر نگران آموزشگاه های دخترانه زرتشتیان در تهران باشد، تلاش کند تا مستندات را گرد آورد، بخواند و بفهمد که چقدر می داند و چقدر نمی داند. اما هنوز هم بیشتر جامعه فکر می کنند که همان طور که شنیده اند آموزشگاه های دخترانه تحت تصرف آموزش و پرورش است نه تحت اجاره. تازه مگر وقت داریم دنبال مستند کردن آگاهی همه مشکلات جامعه برویم.
این قضیه درباره دیگر مسائل اجتماعی هم وجود دارد. سازمان فروهر اطلاعات دقیقی در اختیار جامعه نمی گذارد که باشگاه وصال چه مشکلاتی دارد پس مردم به گمانه های خود اعتماد می کنند. نماینده مجلس به صراحت نمی گوید که چه ملاقاتهایی را با چه افرادی انجام داده و نتیجه آن ملاقاتها چه بوده و برنامه ملاقاتهای آتی او و مسائل مورد بحث چگونه است. و بقیه سازمانها و کنکاش ها و... به همین ترتیب. پس مردم کاملاًَ حق دارند که حرفها و شنیده ها را در فضای مه آلود اخبارهای نه چندان گویا، ملاک اندیشیدن قرار دهند و بر پایه همان اندیشه، برخی افراد بتوانندبا کنشهای خود آنها را احساساتی کنند.
واکنش های احساسی به طور معمول به دنبال کاری پیش می آید که تاثیر بالایی روی افراد دارد. به عبارت دیگر، درست در جایی که فرد حساسیت بیشتری دارد و باید با تدبیر و تفکر بیشتری کار کند، احتمال واکنش هیجانی و احساسی بیشتر است. اگر نگاهی به وب سایتهای جامعه زرتشتی بیندازید می بینید که بیشترین اخباری که مردم از آن دیدن می کننند و برای آن دیدگاه و نظر می گذارند، درباره توهین و بدگویی و بدکرداری نسبت به مسائل دینی و باورهای ارزشی هازمان زرتشتی است.
شاید سایتهای مربوطه بتوانند این اطلاعات را منتشر هم بکنند ولی به نظر می رسد فرد به محض خواندن خبر، دیدگاه خود را بیان می کند و احساسات خود را به نمایش می گذارد، بدون این که به اندیشه اجازه دهد برآورد کند که این بروزهیجان تا چه حد مشکل را دشوارتر می سازد.
مسوولان چه کار کنند؟
مسوولان ابتدا باید درک کنند که تا وقتی اندیشه گروهی هازمان زرتشتی بر پایه آگاهی نادرست و شایعات شکل می گیرد از دو حالت دور نیست:
1- خود مسوولان شایعه ها و آگاهی های نادرست را هدایت می کنند و می خواهند در موقع لزوم از واکنش احساساتی مردم برای پیشبرد اهداف فردی خود بهره ببرند.
2- آگاهی و توان مدیریتی لازم برای هدایت اندیشه گروهی به سمت حقیقت را ندارند.
همین مسوولان اگر با جامعه شناس ها و کارشناسان ارتباطات جمعی مشاوره کنند می بینند که هیچ چیزی بیشتر از اندیشه گروهی هازمان به بقای مقام رسمی و منزلت اجتماعی آنها نمی انجامد. آنها نباید گول احوالپرسی های گرم و گاه چاپلوسی ها را بخورند. آمار نشان می دهد مدت برقراری مقام افراد و توانایی آنها در حل مشکلات با میزان آگاهی شفافی که در اختیار هازمان خود قرار می دهند ارتباط مستقیم دارد. به عبارت دیگر هر چه تعداد افرادی که اطلاعات شفاف از کارکرد آنها دارند بیشتر باشد، موقعیت بهتری نصیب آنها می شود.
بهتر است مسوولان مربوطه هم در وب سایتها هم در نشریات خود جدول های کاملی از تمامی مکاتبات، پی گیریها، ملاقاتها و تصمیم ها ارائه کنند نه این که به مردمی خرده بگیرند که از کمبود آگاهی واکنش احساسی نشان می دهند . روسای انجمن ها و نماینده مجلس و دبیرها و روسای سایر نهادها باید بدانند کسانی که به آنها رای داده اند نخواسنه اند کسی بیاید که به انها بگوید چکار بکنند و چکار نکنند بلکه برعکس به او رای داده اند تا او بر پایه اندیشه گروهی کار کند و آن نتیجه ای را که مردم می خواهند دنبال کند. هرگاه مردم را محرم نداند و راهی را که می رود برای دیگران بروز ندهد، مردم از ناامیدی خود دست به کار می شوند و خود تلاش می کنند به نتیجه برسند.
مردم چه کار کنند؟
با توجه به دلایل ارائه شده و چیزی که تاریخ نشان می دهد نمی توان از مردم خواست که فقط با مستندات پیش بروند و به شایعات بی توجه باشند. متاسفانه اندیشه انسان برای قضاوت حوصله کمی دارد و می خواهد با همین آگاهی غیر مستند انجمن ها و افراد را به داوری بکشاند.
اما مردم بارها تجربه کرده اند که واکنش احساسی حل مساله را دشوار می کند. مهمترین کاری که تک تک ما باید یاد بگیریم این است که به محض شنیدن توهین یا دیدن کنش ناروا واکنش نشان ندهیم. فرصت هست. کمی بیندیشیم. شاید هدف برخی افراد اصلاً همین است که ما را احساساتی کنند و آب را گل آلود تا ماهی بزرگتری بگیرند.
این ما مردم هستیم که باید به فکر خودمان باشیم. ما باید با ایجاد نهادهای مردمی سعی کنیم خودمان آگاهی های لازم و شفاف را به دست آوریم و با درست کردن دایره هایی از آگاهان و کارشناسان در هر زمینه آینده خود را بدون وابستگی به مقامهایی که به اندیشه گروهی ما بی اعتنا هستند بسازیم.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان