ماندانا وجدان - داشتم با خودم فكر ميكردم اين چه نيرويي است كه هر انساني را به حركت واميدارد و شوري در درونش برپا ميكند كه او را به اوج ميرساند و كمك ميكند تا موانع را از سر راه بردارد و آن را تبديل به پلي كند براي عبور و رسيدن به مقصد!
اول از همه نيروي شگفتانگيز عشق به ذهن و قلبم خطور كرد... اما عشقي كه منحصر به يك نفر و يك چيز نباشد، منظورم عشق به زندگي است با همه پستي و بلنديهايش.
عشقي كه در تكتك امور روزمرهمان دلنوازي كند و روحمان را به رقص و پايكوبي وادارد، عشقي كه شايد گاهي كمرنگ شود اما محو نخواهد شد و تنها نياز به غبارروبي دارد تا دوباره بدرخشد و پرتوافكن باشد.
در اين روزهاي بهاري، بايد تمرين كرد كه هر روز به خورشيد سلام كرد؛ با رقص برگهاي درخت به حركت واداشته شد، به پرندهها لبخند زد و براي گلها بوسه فرستاد.
شايد در آغاز براي ما كه از طبيعتمان فاصله گرفتهايم سخت و يا حتي مضحك باشد! اما كمكم بايد اين مرزهاي سفت و سخت را از ميان برداشت و انعطافپذيري و نرمي را جايگزين كرد، بايد به خودمان يادآوري كنيم كه ما از اهالي طبيعت هستيم و نياز به نشاط و سرزندگي آن داريم.
عشق به زندگي را بايد بيدار كرد؛ به نرمي، با مهرباني و با صبر!!
عزيزان دل؛
بياييد به هم يادآوري كنيم كه عاشقي يادمان نرود.
قرارمان باشد: يك لبخند از سر مهر به چهره زندگي...

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان