ثبت جهاني كوه دماوند به عنوان نخستين اثر طبيعي ثبت شده در يونسكو

كوه دماوند

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر سایت خبری ایران www.IranNewsAgency.com)، فریبرز دولت‌آبادی افزود: «ایران به لحاظ دارا بودن تاریخ و تمدن كهن از جایگاه ممتازی در جهان برخوردار است، علاوه بر آن آثار طبیعی قابل توجهی نیز در كشورمان برای حمایت‌های جهانی وجود دارد».

 

وی با بیان اینكه ثبت جهانی یك اثر ملی موجب افزایش میزان گردشگر خارجی و بالا رفتن ضریب امنیت آن می‌شود گفت: «حمایت‌های جهانی و پشتیبانی فنی و تخصصی جوامع بین‌المللی در این ارتباط اهمیت بسزایی دارد».

دولت‌آبادی در خصوص دیگر پرونده‌های آثار طبیعی ایران جهت ارسال به یونسكو گفت: «هم‌اینك 2 پرونده برای سال آینده، جهت ارسال به‌ سازمان یونسكو آماده شده، كه یكی از آنها جنگل‌های مشترك با كشور آذربایجان و دیگری جنگل‌های مانگرو به‌صورت مستقل است».

کوه دَماوَند کوهی در شمال ایران است که به عنوان بلندترین کوه ایران و بلندترین آتشفشان خاورمیانه شناخته ‌شده است.

این کوه در قسمت مرکزی رشته‌کوه البرز در جنوب دریای مازندران و در بخش لاریجان شهرستان آمل قرار دارد. این قله که از نظر تقسیمات کشوری در استان مازندران قرار دارد، در هوای صاف و آفتابی از شهرهای تهران، ورامین و قم و همچنین کرانه‌های دریای مازندران دیده می شود.نزدیکترین شهر بزرگ به این کوه لاریجان است.

دماوند در اساطیر ایران جایگاه ویژه ای دارد و شهرتش بیش از هرچیز به خاطر این است که ضحاک (پادشاه ستمگر) در آن به بند کشیده شده‌است. در آثار ادبی فارسی نیز فراوان به این اسطوره و به طور کلی‌تر کوه دماوند اشاره شده‌است. دماوند دارای چشمه‌های آب گرم لاریجان، اسک و وانه است.

هنوز هم بعضی از ساکنین نزدیک این کوه باور دارند که ضحاک در دماوند زندانی است و اعتقاد دارند که بعضی صداهایی که از کوه شنیده می‌شود، ناله‌های اوست.

در تاریخ بلعمی محل زیست کیومرث کوه دماوند دانسته شده‌است و گور فرزند وی هم آنجا دانسته شده‌است.

در مورد شوند نام‌گذاری دماوند در فرهنگ معین آمده‌است: «دم (دمه، بخار) + اوند = وند؛ دارای دمه و دود و بخار (آتشفشان)»

در اشعار ایرانی معمولاً نام دماوند در ارتباط با اسطورهٔ به بند کشیده شدن ضحاک ظاهر می‌شود. فردوسی در شاهنامه در ابیاتی که داستان به بند کشیده شدن ضحاک توسط فریدون را تصویر می‌کند، چنین سروده است:

برآن گونه ضحاک را بسته سخت / سوی شیرخوان برد بیدار بخت

همی راند او را به کوه اندرون / همی خواست کارد سرش را نگون

بیامد هم آنگه خجسته سروش/ به خوبی یکی راز گفتش به گوش

که این بسته را تا دماوند کوه/  بِبَر همچنان تازیان بی‌گروه

قصیده دماوندیه اثر ملک الشعرای بهار تنها یکی از چندین شعری است که در مورد دماوند سروده شده‌است. دماوندیه اول او در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی با این مطلع آغاز گشت:

ای کوه سپیدسر، درخشان شو  / مانند وزو، شراره افشان شو

قصیدهٔ «دماوندیه دوم» که در سال ۱۳۰۱ توسط همین شاعر سروده شد، از شعرهای معروفی است که دربارهٔ دماوند سروده شده‌است که چند بیت نخستین آن چنین است:

ای دیو سپید پای دربند /  ای گنبد گیتی ای دماوند

از پای به سر یکی کله‌خود   / ز آهن به میان یکی کمربند

تا چشم بشر نبیندت روی /  بنهفته به ابر چهر دلبند

در سده هشتم میلادی در پای کوه دماوند دژی بوده‌است که موبدی زرتشتی به نام مَس‌مُغان و پیروانش در آن می‌زیسته‌اند و این دژ به فرمان المهدی خلیفه عباسی ویران‌گشته و مس‌مغان نیز کشته‌ شد.

پارسیان هند دماوند را بسیار گرامی می دارند به‌گونه‌ای که برای زیارت دماوند هرساله به ایران می آیند.

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • هیچ نظری یافت نشد

فرتوری از نگارخانه

ketabkhani881_20090712_932700793.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2