بهنام مرادیان - از عرش صدایی میآید. گویا قدسیان شعر حافظ از بر میکنند. آن صدا بر دلم مینشیند و او را پذیرا میشوم. زیرا سخن عشق او نشانی خویش را یافته است.
حافظ این سخن دلنشین را از کجا آورده؟ گویا حافظ جرعههای می بر خاک افشانده و حال اهلان خفته در خاک را بازمیگوید. داستانهای فراوانی از جمشید و کیخسرو. حافظ از مطرب عشق میگوید که ساز و نوایی شگفت دارد و نقش هر پردهاش راه به جایی مییابد. گویا حافظ خود نیز مطرب عشق ماست. مطرب عشق با بادهی ناب. زیرا که ز زهد خشک ملول است و به دنبال بادهایست تا دماغش را تر کند. تر مانند شعر تری که خاطرش نمیانگیزد، آنگاه که حزین است.
ما شاهد بزرگی حافظ در این زمانیم. اما نمیبینیم آن زمان را که تنی از نااهلان و بیگهران، برنمیتافتند تا تن خاکی حافظ به خاک بپیوندد. ما شاهدیم اما نه شاهدی که حافظ میگوید. شاهد حافظ کسی نیست که مویی و میانی دارد. بلکه آنی را دارد که بندگیاش سزاست.
شیوهی سخن حافظ چشمگیر است و دلنواز. اما نه مانند شیوهی حور و پری که لطیفست ولی فلانی که حافظ میخواهد را ندارد. سخن حافظ چون ناوک مژگان بر دل خونین هر عاشقی مینشیند که باز مشتاق کمانخانهی ابروی تو است. زیرا که فن سخنوری حافظ مانند خم ابروی توست که کمان را از دست هر آنکس که کمان دارد برده است.
حافظ از راز سخن میگوید. رازی که چون معمایی شگرف در دریای واژگان حافظ، درغلتیده است. ازیرا، هر کسی بر حسب فکر خویش، گمانی دارد. پس باید به نزد خرابات نشینان برویم. اما هشیار باشیم که از کرامات لاف نزنیم. زیرا هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد.
حافظ از پیر میکده میگوید. پیر حافظ زر و زوری ندارد، اما خدای عطابخش و خطاپوشی دارد. پیر حافظ که باور دارد خطا بر قلم صنع نرفته است، به تایید نظر حل معما میکند. پیر مغان حافظ، وعدههایی را که شیخ داده است را به جای میآورد. او خرم و خندان و قدح باده به دست است و در آیینهی می سرخ، صد گونه تماشا دارد.
حافظ دلقی دارد که عیبجویان را از خود دور میکند. اما اگر لازم باشد خرقهاش را رهن می و مطرب میکند و زنار برایش میماند. او ناچار است اینچنین خود را در پردههای سخنش پنهان کند. زیرا در روزگاری که حافظ به سر میبرد، محتسب شیخ میشود و فسق خود از یاد میبرد. اما این قصهی حافظ است که در سر هر بازار میماند.
حافظ از عشقی سخن میگوید که خوشتر از صدای سخن آن ندیده است و آن را یادگاری میداند که در این گنبد دوار مانده است.
حافظ بسیار سخن دارد. بسیار میتوان از زبان حافظ سخن گفت. زیرا ذات او چنان نورانی شده است که او خود از شعشعهی پرتوی ذاتش بیخود شده است.
آنچه حافظ را ارجمند کرده است، آرمان اوست. او بر سر آنست تا اگر از دستش برآید، دست به کاری زند که غصه سرآید. پس آفرین بر آرمانش و درود بر روانش.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان