بيانيه اي در رابطه با مسايل ميراث فرهنگي  خطاب به نامزدهاي رياست جمهوري  
بیانیه جمعی از فعالان حوزه میراث فرهنگی درباره مسایل میراث فرهنگی کشور    

      با وجود این‌که میراث فرهنگی و طبیعی یکی از مهم‌ترین ثروت­ها و دارایی­های هر کشوری است و در دنیای جدید تلاش می­شود اهمیت و جایگاه واقعی آن شناخته شده و مورد استفاده قرار گیرد، در کشور ما مورد بی­اعتنایی قرار گرفته است.

 متاسفانه در برنامه­هایِ نامزدهایِ دهمین دوره ریاست جمهوری نیز این بی­توجهی آشکارا به چشم می­خورد و از آنجا که خصوصا میراث فرهنگی امری «بازگشت­ناپذیر» است، بیم آن می­رود باز هم شاهد فرصت­سوزی در این حوزه باشیم؛ لذا انتظار می­رود در تدوین برنامه­های دولت آینده موارد زیر مورد توجه و عنایت قرار گیرد: 

1- میراث فرهنگی ایران وضعی بحرانی دارد. ادغام دو سازمانِ «ایرانگردی و جهانگردی» و «صنایع دستی» با سازمان «میراث فرهنگی» منجر به پدید آمدن سازمانی نوظهور با نام «سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری» شده است که آسیب­های آن در حوزه میراث فرهنگی غیرقابل توصیف است. انتظار می­رود که «میراث فرهنگی» به جایگاه واقعی خود بازگردد و عوارض منفی حوزه «گردشگری» که ماهیتی بازاری و پول­محور دارد از حوزة میراث فرهنگی مرتفع گردد و از ادغام هر نوع سازمان یا مرکز جدید (همچون حج و زیارت و ...) به این مجموعه پرهیز شود. 

2- تهدیدِ برنامه­های توسعه­ای و عمرانی از یک سو و ناکارآمدی گروه کثیری از مدیران حوزة میراث فرهنگی (که با نگاهی غیر کارشناسی و تخصصی از حوزه­هایی غیرمرتبط منصوب شده­اند) از جمله مهمترین علل و عوامل وخیم شدن وضعیت میراث فرهنگی چه در عرصه حفاظت و صیانت و چه پژوهش و آموزش بوده است. قویا خواستار انتصاب مدیریت متخصص در حوزه میراث فرهنگی هستیم که به جای مسامحه­کاری، متخصص، کارآشنا، آگاه و متعهد به قوانین و خلاق و پویا باشند. نمونه آشکار این مسامحه­کاری را می­توان در رفتار بسیاری از مدیران رده بالای این سازمان چه در مرکز و چه در استان­ها شاهد بود. برای مثال می­توان از عدم پیگیری پروندة عاملانِ واقعیِ نابودیِ آرامگاه­های ایلامی در جوبجی رامهرمز و سایر محوطه­های باستانی تخریب شده در این شهرستان، تخریب­کنندگان کتیبة خارک، عاملانِ به آب بستن منظر فرهنگی درة بُلاغی با آبگیری سد سیوند و مجریان احداث راه­آهن اصفهان-شیراز که هستی مجموعة منحصر به فرد و جهانی نقش رستم را به خطر انداخت، یاد کرد.

 مسولان و آمران این تخریب­ها مصون از هر پیگردی و با توسل به پیشبرد برنامه­های عمرانیِ خودسرانه هرچه خواستند کردند و می­کنند! بر اینها باید ایجاد پل در برابر مجموعة باستانی اردشیرخوره (فیروزآباد)، عبور راه آهن اصفهان-بوشهر از تنگاب فیروزآباد، مصادرة زمین­های شهر و مجموعة باستانی ایوان کرخه (ایرانشهرشاهپور) و عاملان بی­توجهی به تخریب و تسطیح شهر ساسانی-اسلامی گُندی­شاپور را هم افزود. همچنین باید به سکوت معنادار «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور» و «وزارت امور خارجه» در قبال سرقت از مجموعة جهانی تخت جمشید توسط کاردار سوم سفارت کرة جنوبی و خدشه دارشدن غرور ملی ایرانیان در موضع­گیری­های مسوولان اجرایی کشور در برابر زیاده­طلبی­های کشورهای سواحل جنوبی خلیج فارس اشاره نمود. در همین راستاست که شهر بندری و مهم ساسانی-اسلامی سیراف نیز در جریان بی­توجهی مدیریت کلان میراث فرهنگی کشور در معرض نابودی و ویرانی قرار دارد.  

3- مدیران ارشد سازمان میراث فرهنگی در چند سال گذشته، همواره به نظرات کارشناسی چه کارشناسان درون این سازمان و چه کارشناسان بیرون از سازمان بی­توجه بوده­اند و در بسیاری از امور خود مستقلاً تصمیماتی گرفته­اند که منجر به وارد آمدن آسیب­هایی به میراث فرهنگی و تاریخی کشور شده است. برای نمونه در طی یک سال گذشته به رغم نظرات کارشناسی دربارة اینکه ساخت هتل در «عرصة مجموعة باستانی شوش» در خوزستان منجر به نابودی آثار کهن و نیز پدید آمدن مشکلات جدی برای ثبت جهانی آن می­گردد، مدیریت سازمان میراث فرهنگی همچنان بر این اقدام نادرست تأکید دارد و در راه اجرای آن می­کوشد. همچنین مدیریت سازمان میراث فرهنگی در موضوع فعالیت­های عمرانی و آسیب­های ناشی از اجرای این طرح­ها بر پیکرة میراث فرهنگی و معنوی کشور در ارائة راهکارهای مناسب و پای فشردن بر آنها و دفاع از حقوق فرهنگی و فکری و معنوی ملت ایران اهمال کرده است. برای مثال می­توان به غفلت از نقش تاریخی اندیشمندان، عرفا و دانشمندان ایرانی همچون مولانا جلال­الدین بلخی، بیرونی، ابن سینا و... در سطح جهانی اشاره کرد که در اثر ناکارآمدی و ناتوانی مدیریت کلان میراث فرهنگی ما، به نام و کام دیگران معرفی و بهره­برداری می­شوند. باید به ماجرای تخریب میراث ملموس خصوصاً در مورد متروی اصفهان، قطار شهری اهواز، راه­آهن اصفهان-بوشهر یا سدسازی­های متعدد در نقاط مختلف کشور نیز اشاره کرد که منجر به نابودی ثروت­های فرهنگی و معنوی ایرانیان شده است. در همین راستا، هیچ کوشش جدی­ای برای جلوگیری از برخی آسیب­های آشکار به محوطه­های باستانی صورت نگرفته است. برای نمونه هیچ اقدام جدی­ای برای توقف تبلیغ و توزیع دستگاه­های فلزیاب انجام نمی­گیرد و با عاملان آنها برخورد قانونی نمی­شود.

4- سازمان میراث فرهنگی به رییسی کارآشنا و متخصص یا دست­کم آشنا به مباحث این حوزه نیاز دارد نه شخصیتی سیاسی که پیوسته در محافل و برنامه­های سیاسی حضور داشته باشد و اظهار نظرهای تند سیاسی کند و امور مربوط به این سازمان را به جانشینی واگذارد که نه از دانش کافی برخوردار است و نه نقدپذیر است و همواره بر آن بوده که مسایل میراث فرهنگی را به شیوة استبدادی و خودمحورانه حل و فصل نماید؛ حکم به ممنوع­المصاحبه شدن کارشناسان دهد و از هیچ اقدامی در راستای «کنترل» کردن اخبار و جلوگیری از شفاف بودن فضای این حوزه فرو گذار نکند.  

در پایان امیدواریم در چهار سال آینده وضعیت حفاظت و صیانت از میراث فرهنگی و معنوی کشور بهبود یافته و از قابلیتهای تاریخی، فرهنگی و تمدنی ایران برای حضور در صحنه­های جهانی و رسیدن به استقلال فکری و فرهنگی به درستی استفاده شود.

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    متاسفانه برای ایران قدیم. دلسوزی دلسوزی وجود ندارد واگر هم دلسوزی باشد نفوذی بر روی سیاستگذاریها ندارد.چنین میشود که در اینده بچه های ما باید انچه را که خودمان داشتیم از دیگران تمنا کنند.

فرتوری از نگارخانه

gahnbardadastoran8_20100303_617982363607.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2