اشكان خسروپور- بزرگراه افسريه، ميدان بسيج، قصرفيروزه، آرامگاه زرتشتيان تهران. اينجا كه ميرسي ديگر نميتواني جلوتر بروي. راه باز است اما تو بايد بايستي.
اينجا آخر خط است، آرامگاه زرتشتيان كه سالها پيش با تلاش ارباب كيخسرو شاهرخ وقف هازمان زرتشتي شده، همينجاست. آخر خط، سمت راست.

جلوي در كه ميرسي، در همان آغاز راه، چند نفري ايستادهاند. «چرك كف دست» ميدهند و چند شاخهي گل ميگيرند. يكي سفيد ميگيرد و ديگري نارنجي. يكي ميگويد، «پسرم خدابيامرز رز دوست داشت. آقا رز نداري؟»

يكي ديگر دارد دنبال گل گلاب ميگردد. هرچه ميگردد پيدايش نميكند. زيرلبش، هم با من سخن ميگويد، هم با خودش. انگاري دارد بلند بلند ميانديشد: «خالهام، خداش بيامرزه، عاشق گل گلاب بود. توي حياط خانهاش پر از گل بود. هر روز يكي ميچيد و ميداد دستم. روزي كه آمديم خاكسپاري، چند شاخه گل از حياط خانهاش كندم و آوردم اما امسال يادم رفت! حيف شد. خاله عاشق گل بود. خالهام گل بود.» يك قطرهي اشك، آمده، نيامده، ميچكد روي گونهاش. تنهايش ميگذارم.

چندتايي گل ميگيرم و داخل ميشوم. خودم چانه نميزنم. نميبينم كس ديگري هم چانه بزند. اينجا ديگر آخر خط است. اينجا آرامگاه است.

آن جلوتر، يكي شيشهاي گلاب به دستش گرفته و ديگري يك چند شاخه گل و چندتايي هم اگربتي. جلوي در ورودي جدولي گذاشتهاند تا درگذشتگان گم نشوند. نميدانم كسي فراموششان كردهاست يا نه. صداي اوستاي موبد، گوشم را نوازش ميدهد: «به روان درگذشتگان پارسا درود باد.»

دارم ميروم جلو كه نگاهم يكباره خشك ميشود. چشم به آمبولانس آقا رستم ميافتد. رانندهي قديمي آمبولانس قصر. نوبت هركس كه ميشد، آقا رستم درازش ميكرد كف آمبولانس و گازش را ميگرفت تا برسد به آرامگاه، تا دم خاك. نميدانم آن روزي كه در آرامگاه دنده و كلاج عوض ميكرد، فكر ميكرد روزي برسد كه خودش پشت آمبولانس دراز بكشد و ديگران رانندگياش را بكنند يا نه

آماده کردن سیر و سداب، يكي از خوراكهاي سنتي زرتشتيان كه در آن از گياه سداب، بهرهگرفته ميشود.
آن روبهرو، مردهشور خانه هم هست. اينجا بهش ميگويند پاكشوخانه. براي نخستينبار در زندگيام از كنجكاوي كردن، پرهيز ميكنم. چشمانم را ميبندم. سرم را صاف ميگيرم جلو و ميدوم تا برسم به قبرها.


دم راه، نيمنگاهي هم به درون آشپرخانهي قصرفيروزه مياندازم. چند بانو ايستادهاند و دارند سيرگ ميريزند. همان شيريني خوشمزهاي كه بسياري، به نام نان روغني ميشناسندش

كمي جلوتر، بوي اسفند و كندر حسابي حالم را جا ميآورد. چند دور كه ميچرخم، حسابي آشنا پيدا ميكنم. آشناها فراوانند

موبدان در حال اوستا خوانی

پخش سیروگ در میان باشندگان


سفرهي روانها در تالار اصلي آرامگاه

جشن فروردينگان، تنها به كار درگذشتهها نميآيد. زندهها هم در اين ميان سهمي دارند. به هر آشنايي كه ميرسيم، حال و احوالي ميپرسيم و دم منزل هر آشناي زير خاك كه ميرسيم، نفسي تازه ميكنيم

خانواده روانشاد آرمین خسروی ـ ياد دوستانم ميافتم. ياد كساني كه امروز ديگر نيستند. آرمين و رامين و..
چند نمونه از خوراكهايي كه پاي خاك درگذشتگان گذاشتهميشود



دوستي دارم كه هميشه وقتي ميپرسيم زندگي چيست. يك سكه ميگيرد دستش. چند بار مياندازد هوا و ميگيردش. بعد يكبار كه سكه از دستش افتاد، ميگويد: «ديدي فلاني؟ زندگي همينه. همهچيز داره خوب پيش ميره اما يكهو، وقتي كه اصلا فكرش را هم نميكني، سكه از دستت ميافتد و زمانت تمام ميشود. به همين راحتي!»

کشتی بر درخت سرو- پس اینکه کشتی ها کنه شدن و دیگر قابل استفاده نیستند آن ها را به درخت بسته یا به آب روان می سپارند تا به صورت طبیعی به چرخه طبیعت بازگردد.





















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان