خسرو شهمردان - نخست بایسته است که هدف از نگارش این نوشتار را روشن سازم. این جستار درپی برگ زدن پروندهي اداری طرح آدریان بزرگ نیست؛
چرا که بیشتر همکیشان محترم کم و بیش بر اساس خویشکاری دینی خود با تاریخچهی درگیریهای اداری و اجرایی و نیز دشواریهای میدانی طرح آدریان بزرگ از بدو آغاز تاکنون آشنا هستند. مقصود من در اين نوشتار جلب كردن توجه همكيشان محترم به خواست نخستين وقفكنندگان اين زمين است.
روی سخنم با تمامی همکیشان است، چرا آرمان وقفکنندگان زمین آدریان در ذهن ما كمرنگ شده است و كمكم در ساخت آدریانبزرگ داريم آن را به دست فراموشی ميسپاریم؟ آرمان وقفکنندگان این زمین چنانکه از نامش هم بر میآید برپایی یک آدریان(:انجمن آتش ورهرام) بزرگ و یک تالار بزرگ و آبرومند برای عروسی جوانان عزيز با پاركينگهاي مكفي و نیز تالاري براي برگزاری آبرومند همایشها هازمان بوده است. اما اینگونه که پیش میرود به تنها چیزی که قرار نیست توجه شود وقفنامه دهشکنندگان زمین است و دور از ذهن نخواهد بود که در آینده نام سردر آن را هم از آدریانبزرگ به کلوپ ورزشیبزرگ تغییر دهند!! اینگونه قرار است امانت گذشتگان را به دست آیندگان برسانیم؟ لحظهای درنگ کرده و باخود بیاندیشیم، زمانی که آیندگان تاریخ گذشتگان را برگ میزنند، آیا پیرامون ما زرتشتیان امروز در قیاس با کسانی چون کیخسرو شاهرخ به یک گونه داوري خواهند کرد؟ سخن معروفی است که میگوید گذشتگان کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم تا آیندگان بخورند.اما...؟
چرا برخی همکیشان چنین ذهنیتی پیدا کردهاند که در اولویتهای ذهنی خویش بهجای یک سازهي مذهبی آبرومند و بزرگ؛ در زمین آدریان بزرگ استخر و زمین ورزش طلب میکنند؟ در اینکه استخر و سالن ورزش به خودی خود چیزهایی بسیار خوب و پسندیده هستند، شکی نیست. اما به شرطی که هر چیزی در سر جای خودش قرار بگیرد.
باوجود فضاهای ورزشی موجود اگر همکیشان به استخر یا سالن ورزش جدیدی نیاز دارند، کوشک ورجاوند، محوطهی مارکار تهران پارس و اراضی قصر فیروزه با توجه به عرصه و وسعت زمینهای موجود، ظرفیت و استعداد پذیرش هر طرح عمرانی تازهای را در خود دارند. اگر هم موقعیت آنها را مناسب تشخیص نمیدهید، انجمن میتواند زمین جدیدی را خریداری و به ساخت این مکانهای ورزشی تازه اختصاص دهد.
به برخی از همکیشان كه بناي نامهنگاري را گذاشته و در زمين آدريانبزرگ طلب استخر و... ميكنند، توصیه میکنم با سخنان ناسنجیدهي خویش، بیش از این بلوغ فکری خود را زیر سوال نبرند. زمیني که از سوی وقف کنندگان برای ساخت آدریان خریداری و وقف گردیده، باید تنها برای ساخت آدریان مورد استفاده قرار گیرد. در مقابل زمینی هم که برای فضای ورزشی خریداری و وقف میشود باید تنها برای همان کار مورد استفاده قرار گیرد.
در شرايط كنوني مسالهی آدریانبزرگ نقش خط كشي را پيدا كرده كه عرفگرايي و دينورزي هازمان را بر مبناي آن ميتوان سنجيد...
جامعهشناسان دینی بر این باورند که هرچه درگیری و حضور اجتماعی یک دین افزونتر باشد، تاثیر پذیریهای متقابل آن نیز بیشتر خواهد شد و گوناگونی تحولهای فرهنگی جوامع، خواسته یا ناخواسته دین را نیز همراه آنها وادار به دگرگونیهایی میکند، تا جایی که ممکن است حتی آن دین را از گوهر نخستین و سرآغاز تاریخی خویش جدا سازد و آن را دچار دگرگونی از واقعیت وجودی خویش نماید.
این سرنوشت را دانش جامعهشناسی دینی به عنوان فرآیند عُرفیشدن(:سکولاریزه) مینامد. روند عرفیشدن بستگی زیادی به داشتهها و ظرفیتها و آموزههای مذهبی(:آیینها و سنتها) آن دین دارد و نیز به سرگذشت تاریخی آن دین، عملکرد نخبگان و متولیان نهادهای مذهبی آن دین در آن هازمان و نیز به سطح توسعه یافتگی و الگو و مسیر توسعه آن جهانبینی دینی از گذشته تا امروز دارد.
زمانی این فرایند سکولاریزه(:عرفیشدن) شتابی فزاینده به خود خواهد گرفت که مهمترین عامل استواری و پایداری زندگی اجتماعی آن دین، یعنی سنتها و الگوهای مذهبی به شوند نیرومندی جرایانات مهاجم عرفیساز غبار فراموشی گیرند و پیشوایان و نهادهای مذهبی که هستهی زندگانی اجتماعی و نبض تپنده آن دین هستند بنا بر جبر روزگار از آیینهای ریشهدار دین دور افتاده و همرنگ جماعت جد دین پیرامون خویش گردند(:آخرین مرحلهي عرفیشدن). هازمان زرتشتی به شوند پایداری نهادهای مذهبی خويش به آن صورت دچار چنین شرایطی نشده و از این تندبادها تا حدود زيادي جان سالم به در برده است.
اما زمانی است که زمزمههایی به گوش میرسد. گفتارها و کردارهایی آگاهانه یا ناآگاهانه که هازمان زرتشتی را با آن ریشههای مذهبی کهن به سوی ناکجاآباد بیهویتی و عرفی شدن میراند. خوب گوش کنید، در گوشه و کنار این تک صداها را میشنوید؟ میگویند سنتها و آیینهای زرتشتی کهنه شده است!! دورهی دین و دینداری به سر آمده!! مذهب را باید به کناری نهاد!! میگویند اگر مذهب نخواهیم چه نیاز به موبد است، پیشوایان دین را هم باید کنار نهاد!! و...
خوب نگاه کنید، آنها را بشناسید. اینان نه میدانند که «مانکجی هاتریا» کیست و نه «کیخسرو شاهرخ» را میشناسند. از آنان بپرسید که جزیه چیست؟؟ تعجب نکنید اگر نمیدانند. چه میدانند که سیر کردن شکم خانوادهای فقیر و ستم کشیده از بار جزیه با نیممن«جو» یعنی چه؟؟ اینان اگر گمراه و ناآگاه هستند که بنابر آموزههای اشوزرتشت باید آگاهشان کرد. ولی اگر دانسته و آگاهانه میگویند، از سد دشمن هم دشمنتراند.
جامعه زرتشتی میراثدار یک جریان ریشهدار دینی است. میراثی که به قیمت خون دهها بلکه صدهاهزار انسان دیندار و دینباور به روزگار ما رسیده است. نزدیک به چهارهزار سال از ظهور پیامبرمان، اشوزرتشت مهراسپنتمان میگذرد و در نهایت افتخار ما هنوز یک هازمان مذهبی زنده هستیم. اما بهناچار مانند سایر هازمانهای مذهبی از تازشهای ویران کنندهی جریانات عُرفیساز بینصیب نمانده و نخواهیم ماند.
آن صدایی که دین و سنتهای ریشهدار نیاکانی را نميخواهد و انکار میکند یا خدای ناکرده به سخره میگیرد، گفتارش بر آمده از اندیشهای است که با تاریخ و مرارتهای نیاکان خویش بیگانه است. همازور شویم و نگذاریم تا این بداندیشی و بدگفتاری به کردار بدل شود. چشم انداز ذهنی چنین مردمانی لاجرم خواستهای مادی کوتاه مدت خواهد بود. اینان با آموزههای مینوی اشوزرتشت بیگانهاند. چه درپی خواستهی ف فردي خویش بوده و غم جماعت به دل ندارند و درد و غصهی همکیشان خویش را به کناری نهادهاند...
بدانيد كه تاریخ بهترین داور کردارهای ماست. خوب است که گاهگاهی کارهای خودمان را کردارهای گذشتگان بسنجیم. مسالهی آدریانبزرگ نیز همین گونه است. در حدود یکسده پیش از این انسانی بلند همت، سختکوش، دیندار و دوست دار آیین و سنت بنام کیخسرو شاهرخ با وجود تمامی مشکلات سیاسی و تنشهای اجتماعی موجودی که در آن روزگار در پيش رويش قرار داشت و البته برخی بیوفاییهای همکیشان پارسی، ساختمان آدریان تهران را به سرانجام رساند و دستوران با فرخندگی و سرافرازی آتش ورهرام را در سینهی آن تخت نشین کردند.
آدریان قدیمی ما با گذشت این سالیان دراز و پُر فراز و نشیب هنوز هم خاستگاه همازوری و جلوهگاه نیایشهای ما به پیشگاه اهورامزدا است. هنگامی که گام به درون ساختمان پیر آدریان قدیمی میگذاریم احساس خرسندی و رضایت سراپای وجودمان را میگیرد و ناخودآگاه به روان بانیان و کوشندگانی که در بنای آن سهم داشتند آفرین و درود میفرستیم. پرسش این است که آیندگان نیز در حق ما چنین روا خواهند داشت؟ آیا بدان سبب که پاسدار دین و فرهنگ نیاکان ستم کشیده بودیم و این امانت ارزشمند را تمام و کمال به دست آنها رساندهایم از ما به نیکی یاد خواهند کرد؟ و یا برعکس به سبب کردارهای خودخواهانه و خودپسندانه ای که از ما سرزده مورد سرزنش و مذمت قرارمان خواهند داد؟ آیا جز این است که همه رفتنی هستیم و تنها توشهی ما کردارهای ماست؟ پس همان به که توشهی ما راستی و یادگار ما در گیتی، کردار نیک باشد تا آیندگان آفرین و درود بر روان ما فرستند.
نباشد همی نیک و بد پایدار همان به که نیکی بود یادگار
نکوئی کن و سوی نیکی گرای بدین از تو خشنود گردد خدای
بياييد همازور باشيم و به خواست نخستين وقفكنندگان زمين آدريان بزرگ وفادار بمانيم. باور کنید که ساخت آدریانبزرگ، بزرگی میخواهد و این بزرگی در هازمان ما وجود دارد. ما امانت دار پیامي جهان شمول از پیامبری بزرگ در تاریخ بشریت هستیم و باید این امانت را با تمام بزرگیش به آیندگان برسانیم. پس همازور شویم در كار اشويي و با ساخت آدریانی بزرگ و آبرومند، به نسلهای آینده نشان دهیم که امانت داران خوبی بودیم. برای نسل ما این فرصتی استثنایی است که دیگر تکرار نخواهد شد.
همازوربيم همازور همااشوبيم
در اين راستا :
باید منطقی کار کنیم تا این روند بتواند پایدار باشد

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان